از استثنائـات است كه كسی را بـه خاطر آنچه كه هست دوست بدارند . اكثر آدمها چيزی را در ديگران دوست دارند كه خود به آنها امانت می دهند : خودشان را ، تفسير و برداشت خودشان را از او 

 گوته

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه یخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست.

نمی دانم چه می خواهم خدایا

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته من

چرا افسرده است این قلب پرسوز

ز جمع آشنایان می گریزم

به كنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم كه با من

بظاهر همدم و یكرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دوصد ...

این نوشته رو یکی از دوستان عزیزم واسم آف کرده بود.

سلام،

بجز ملال دوری ات، خوبم.

می خواهم از نو برایت بنویسم، جور دیگر، حرفی تازه تر، در پی قافیه و ردیف نیستم، تنها به دنبال نام تو در نوشته هایم هستم.

می خواهم نو شوم، تازه شوم، نه با تولدی دوباره، بلکه با تکرار نام تو. من با نفسهایم نام تو را خواندم.

تصمیمی گرفته ام. تصمیمم غریب نیست، قریب است. می دانی چه می خواهم بگویم، می خواهم کهنه هوای دل را به هوای تو بیرون کنم. تازه باشم، سبز باشم،  عاشق باشم، بهاری باشم.

می دانم که نمی دانی، من به پای تو اشک هایی ریخته ام که از هر قرآنی مستدل تر است. من تو را آنگونه که هستی ستایش می کنم. دوستت دارم. می دانم که نه مهم است، نه جذاب.

هر کس بد ما به خلق گوید ما دیده به بد نمی خراشیم

ما نیکی او به خلق گوییم تا هردو دروغ گفته باشیم

آی ؟ ای فرشته ها ؟

با شما هستم ...

با شما فرشتگانی که خداوند با شما سخن گفته

با شما فرشتگانی که خداوند با شما از انسان پرسید

و شما پاسخ دادید ...

منم ! انسان !

انسانی که شما گنه کار می پنداریدش

انسانی که تا عرش سفر کرده.

آیا تا به حال عرش را دیده ای ؟

منم ! انسان !

انسانی که به اختیار خود، خداوند یکتا را پرستش می کنم.

انسانی که به اختیار، در سکوت شبهای تاریک،

خداوند را فریاد می زنم.

منم ! انسان !

حتی سلام تان نمی دهم.

که شما فرشتگان حتی لیاقت سلام من خاکی را ندارید.

صدایی جز صدای کیبورد استاد به گوش نمی رسید.

آقای من از جاش بلند شد و رفت بیرون

سرعتش بیشتر از اون بود که بخواد به دستشویی بره

وقتی که در رفت بیرون استاد رو به کلاس گفت:

این دوستتون یکم حالش بد ...

و با لحنی که انگار یکی بره کمکش به بیرون اشاره کرد.

حمید اول رفت و دنبالش روزبه.

استاد: رفت پایین.

خودشو توی حیاط، جلوی پله ها، روی زمین، با چشم های خیس مچاله کرده بود.

دوتا از بچه ها هم داشتن به کمکش می اومدن.

حمید: حسام ؟ چته پسر ؟

ناشناسی سیگار روشنی به اون نزدیک می کنه و میگه:

داداش یه سیگار بکشی درست میشه!

آقای من از دود سیگار حالش بهم می خوره.

حمید: تازه گذاشته کنار، بوش اذیتش می کنه.

ناشناس: آقا ایول به  همتت.

روزبه: حسام جان یه آب بو صورتت بزن، فکر چیزی ام نکن!

خودش رو روی زمین تا روی پله ها می کشه.

زانو هاشو بقل می کنه، صورتش رو به دیوار بر می گردونه و دستش رو روی نیمرخش می گیره.

تا حالا واسم زیاد مهم نبود برداشت دیگران از نوشته هام. می گفتم هرکسی هر برداشتی داشته باشه، همون درسته !

اما این بار چند نفر از دوستان برداشتشون خیلی دور از فکرم بود. فقط خواستم بگم که سیگار آدم رو روی زمین مچاله نمی کنه، یا حتی آدم رو بی حوصله!

چه طور می تونستم بنویسم که بهتر حالت ناراحتی برداشت بشه ؟